Гродненская поэтесса Данута Бичель поделилась воспоминаниями

«Калі людзі паводзяць сябе, быццам Бога няма, яны правакуюць вайну. Калі людзі жывуць, як дзеці Божыя, яны ствараюць спакой…»

ГРОДНА. 22 студзеня ў царкву свц. Лукі Война-Ясянецкага пры Гродзенскай абласной клінічнай бальніцы завітала гарадзенская паэтка, лаўрэат дзяржаўнай прэміі імя Янкі Купалы Данута Бічэль. Гэта цудоўная жанчына - сапраўдная глыба ў сучаснай беларускай літаратуры, ёй належаць шматлікія зборнікі паэзіі («Дзявочае сэрца», «Нёман ідзе», «Дагані на кані», «Дзе ходзяць басанож», «Доля», «Снапок», «На белых аблоках сноў» і іншыя), а таксама кніга нарысаў, мемуараў і эсэ «Хадзі на мой голас», праз якую чытач зможа дакрануцца не толькі да жыцця аўтара кнігі, але таксама і да грамадскіх падзеяў нашага краю, даведаецца пра пісьменнікаў, з якімі добра сябравала Данута Янаўна.

 Пад час свайго выступлення, гарадзенская паэтка расказала пра свае дзіцячыя і юнацкія гады, пра сваю малую Радзіму, пра тое, як прыйшла да Бога. Данута Янаўна чытала вершы розных гадоў, і нельга было не заўважыць, што хрыціянскія матывы, хрысціянскія каштоўнасці пранізваць усю творчасць пісьменніцы. Данута Янаўна шчыра падзялілася сваімі ўспамінамі аб Ларысе Геніюш, якую лічыць сваёй духоўнай маці. Шмат вершаў Данута Бічэль прачытала са зборніка «Ойча наш…», якія былі напісаны на кожны сэнсавы радок малітвы. Скончыла свой выступ паэтка сваімі ўлюбёнымі вершамі «Конік гняды…», «Сініца».

Сваім слухачам пісьменніца таксама падаравала кніжачкі вершаў «Ты не самотны..», прысвечаныя славутаму беларускаму творцу – Максіму Багдановічу.

Паэзія Дануты Бічэль наскрозь прасякнута светам і любоўю да Радзімы, верай і надзейя, малітваю. Гэта сустрэча атрымалася вельмі цёплай, цікавай і ўтульнай.

Iрына ШУРСКАЯ

/www.orthos.org/

«…Я марнуюся днямі, я начамі не сплю.

Усё жыццё перадумаю, перамалю...

Болем сэрца складаю малітву, слязьмі...

А як б’юць мяне, Ты засланяеш грудзьмі.

І цяпер маю шмат, а здаецца - нічога...

Але збаў нас ад злога.

Амэн».

 Данута Бічэль